Ζωγραφική μαρτυρία μιᾶς διαδρομῆς αὐτογνωσίας ἀπό τή μαθητεία στό πραγματικό ὢς τούς πειρασμούς τοῦ ἀόρατου κι ἀπό ‘κεῖ, στά στοιχειώδη ἀγαθά μιᾶς λιτῆς εὐημερίας. Ζητούμενο, νά λάβει πνευματική οὐσία ἡ θνητή ὓλη, ἠ ἢδη φθαρμένη ἀπό τή βιωτική μέριμνα καί τή χρήση τοῦ χρόνου. Νά ὀρθωθεῖ νόημα ἀθανασίας στήν παράσταση τοῦ ἐφήμερου, μέ τή βαθειά πεποίθηση ὃτι ἓνα φωτεινό παραπέτασμα στό χάος εἶναι ἡ ζωγραφική, καί “ὂψις ἀδήλων τά φαινόμενα”.