Τι  μένει απ’ το μεγαλείο, την ανδρεία, την αρετή; Απ’ τη ζωή που μας δαπανά αδαπάνητη τι απομένει; Πού είν’ η πορφύρα χαμένη, το φως, ο χρυσός, η ομορφιά; Οι νίκες, οι ήττες, η δόξα, το πάθος; Η δύναμη πού είναι κρυμμένη; Η ηδονή, η αγάπη; Ο έρωτας; Η αγωνία, ο αγώνας, η απώλεια, πού καρτερεί φυλαγμένη, ποιο σώμα την κατοικεί; Τη μέρα που πέρασε ποιος τη φέρνει εδώ μπροστά ζωντανή; Η φθορά, η σκουριά, το ίχνος του ανθρώπου, η τέχνη του, η ύλη η βιωμένη, το θραύσμα, το λείψανο, το ελάχιστο κάτι, η μνήμη η σωσμένη, τι άλλο σημαίνει;

Χρήστος Μποκόρος

Μένει μια αρχαία κλειδαριά που ανοίγει τη χαραμάδα φωτός στο μαύρο της λήθης της αν-εικονικότητας, το υπέροχο μπλε ενός βασανισμένου υφάσματος που έγινε ζωγραφική, τα καντηλάκια και τα κεράκια που άναψε εις μνήμην το χέρι του ζωγράφου πάνω σε χρυσοκέντητα μεταξωτά και ταπεινά καπνόπανα, τα παιδεμένα ξύλα με τα παλιά καρφιά, οι σκουριασμένοι μεντεσέδες, τα πολύχρωμα κουρελάκια που υποτάσσονται στην αυστηρή γεωμετρία του Λόγου για να γίνουν λαβύρινθος χαράς, η χαμένη πορφύρα που ανασταίνεται μέσα από το χώμα, κλέβοντας από τον ήλιο τη χάρη του την ώρα που βασιλεύει… Μένει εκείνο το σκουριασμένο κουτί της Πανδώρας που η τέχνη το γέμισε ολόφωτες ελπίδες πολύχρωμων ονείρων… Μένει η αναζήτηση της ομορφιάς να δίνει φτερά στην ψυχή… Η τέχνη της καλής αλλοίωσης που μετουσιώνει το ταπεινό, αναζητώντας το υψηλό, και ανοίγει τον δρόμο της ανάτασης… Μένει το μεράκι και η αγάπη που αντλεί από την αρχαία πηγή και μπορεί να ελευθερώνει τη μνήμη της ύλης, να ανασταίνει και να μετουσιώνει, δείχνοντας έμπρακτα τον δρόμο της υπέρβασης… Μένει η τέχνη που σώζει…

Το 1997 ο Χρήστος Μποκόρος ήρθε στις Αιγές και, κάνοντας υπακοή, «έγινε» το χέρι του αρχαίου ομότεχνού του για να βοηθήσει να αναστηθούν τα χρυσελεφάντινα βασιλικά ανάκλιντρα. Τώρα, στο απόγειο της καλλιτεχνικής του πορείας, έρχεται πάλι να συνομιλήσει με τους αρχαίους. Οι Μακεδόνες αγαπούσαν τη ζωγραφική, από τον Ζεύξη ως τον Νικόμαχο και τον Απελλή, οι Αιγές είχαν την τύχη να γνωρίσουν το έργο των σπουδαιότερων κλασικών ζωγράφων και μάλιστα είναι ο μόνος τόπος όπου σώθηκε ως σήμερα κάτι από τα αριστουργήματά τους. Το μουσείο που φιλοδοξεί να αναστήσει τη μνήμη της βασιλικής Μητρόπολης των Μακεδόνων δεν μπορεί παρά να συνεχίσει αυτήν τη γόνιμη συνομιλία με την τέχνη. Είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή που  ο Χρήστος Μποκόρος δέχτηκε να είναι ο πρώτος που θα ξαναπιάσει το αρχαίο νήμα, ανοίγοντας τον καινούριο δρόμο…

Αγγελική Κοτταρίδη