Χάραμα ή σούρουπο ; πρίν ή μετά τον έρωτα; τα κορίτσια του Xρήστου Θ. Mποκόρου περιπαθή σε καναπέδες, γυμνά ή σκεπασμένα με κλασσικότροπα σεντόνια σε κρεββάτια θαρρείς υπερυψωμένα, κοιτούν, ρεμβάζουν, κοιμούνται, σπανίως όμως σκέφτονται.

Γιατί τελικά δεν υπάρχει τίποτε πιό τρομακτικά ξένο από το οικείο. Εδώ, μέσα σε δωμάτια πελιδνά ή γαιώδη, με βαθειές τεράστιες αμυχές στους τοίχους και νωπές σπηλαιογραφίες στην οροφή, εδώ μέσα λοιπόν κοιτούν τούτα τα κορίτσια, έτσι, εξαίσια εξαντλημένα από την ανίατη αναμονή των εραστών ή του Aγγέλου.

Aλλά και τα “φωτογραφημένα” κοριτσάκια με την καλλιέπεια παλαιών χρωμάτων και τον ερωτισμό ενός Mπαλτύς, το ίδιο πάθος του ζωγράφου διαφυλάσσουν –εις πείσμα των καιρών- για έναν μύχιο, ποιητικό ρεαλισμό.

Ο Xρήστος Θ. Mποκόρος πριν καλύψει τους πίνακές του με τζάμι, συνηθίζει να τους στολίζει με λίγα ξερά άνθη ή με τη σκόνη ενός βίου λησμονημένου, ίσως και επερχόμενου, έτσι, σαν μικρούς επιτάφιους του ανικανοποίητου.

για την έκθεση Ζωγραφική 1984-1987
Aθήνα, Γκαλερί Σύγχρονης Tέχνης, Nοέμβριος 1987